Reklama
A A A

Bernikla kana­dyjska

Gdy zamarzną wody na dalekiej północy, stada dzikich gęsi zaczynają ciągnąć na południe. Gęsi zbożowe zimują bardzo licznie na wybrzeżach mórz lub na wolnych od lodu wodach słodkich Europy środkowej i Azji środkowej. W ciągu dnia odby­wają dalekie wędrówki na stepy i pola, ale noce spędzają na wodzie. W czasie wędrówki dzikie gęsi lecą najczęściej w kluczach Gęś śnieżna białym upierzeniem z czarnymi lotkami przypomina nie­wielką gęś domową. Występuje w dwóch barwnych odmianach - białej i ciemnej z białą głową Na ilustracji przedstawiony jest przebarwia­jący się okaz ciemnej odmiany. Gęś śnieżna gnieździ się na dalekiej północy Ameryki Północnej i na wschodnim cyplu Azji.Na wyspach w Cieśninie Beringa i na wybrzeżu Półwyspu Czukockiego na północny zachód od Alaski gnieździ się cesarka Gęś Rossa jest mniejsza od poprzednio omówionej gęsi śnieżnej, ale bardzo do niej podobna pod względem ubarwienia. Ten rzadki ptak, gnieżdżąc/ się jedynie w okolicy rzeki Per-ry, niemal pośrodku północ­nego wybrzeża Kanady, ma uderzająco krótki dziób. Zi­mę spędza w Kalifornii. Li­czebność tego gatunku sza­cuje się na około 8000 osob­ników. Jego gniazda odkryto po raz pierwszy w 1942 roku. Gęś indyjska żyje obecnie bardzo licznie na jeziorach Azji środ­kowej od Tianszaniu do La-dakh i Kukunor. Jest ona mniejsza od gęgawy, a jej cechą charakterystyczną jest prążkowana głowa i szyja. Często gnieździ się w wiel­kich koloniach. Na zimo­wiskach w Indiach zbierają się ogromne stada tych gęsi. Rodzaj bernikle obejmuje 5 gatunków gęsi o stosunkowo krótkich szy­jach i małych, wysokich u pod­stawy dziobach. W ubarwie­niu tych ptaków przeważa czerń i biel w rozmaitych zestawieniach, ale dziób jest zawsze czarny. Nie umieją gĘgać.Największy przedstawiciel rodzaju - bernikla kana­dyjska przewyższa roz­miarami nawet gęś gęgawę, a jej długość dochodzi do 100 cm. Wierzch jej ciała jest szarobrązowy, biało prążko­wany. Głowa i szyja są czarne, a policzki i gardło lśniąco białe. Jej ojczyzną jest Ame­ryka Północna. Gnieździ się tam na południe od tundry, aż po północną Kalifornię, Newadę, Utah, Kolorado, południową Dakotę i Indianę. Ponieważ bernikla kanadyj­ska osiągająca tak imponujące rozmiary jest wartościowym ptakiem łownym, zaaklima­tyzowano ją z powodzeniem w wielu miejscach, zwłaszcza w Anglii i Szwecji. Gniazdo buduje w wysokiej trawie lub pod niskimi krzewami, wyjątkowo także na drze­wach. U podgatunków wy­stępujących na Alasce i przy­ległych terenach szyja i tułów nie są wyraźnie odgraniczone od siebie białą pręgą, co wy­raźnie widać na ilustracji Na wschodnim brzegu Grenlandii, na Spitzberge­nie, Lofotach i w południowej części Nowej Ziemi żyje mała, o długości 58-69 cm, bernikla białolica Czoło, policzki i gardło ma ona białe, a wierzch ciała jest szaro ubarwiony. Jest to bardzo płochliwy ptak, gdy jednak pojawi się w dużych stadach, zachowuje się bardzo głośno. Gnieździ się w niewielkich koloniach na skalistych brzegach w pobliżu wody.