A A A

Bocian czarny,żabiru afrykański

który wielkością nie różni się od poprzedniego gatunku, ale ma lśniące czarne upierzenie z białym spodem ciała. Nogi i dziób są u dorosłych ptaków czerwoneJ|W okresie gniazdo­wania kryje się w gęstwinach leśnych, wędruje wysoko w góry, w Azji na przykład do 2200 m n. p. m. W górach zakłada gniazda nierzadko na występach skalnych. W czasie przelotów z Europy do Afryki środkowej i południowej wykorzystuje te same trasy co bocian biały: unika otwartego morza, ciągnie przez Gibraltar lub Dardanele i Bosfor, a dalej przez Turcję, Izrael i Egipt. Pod względem biologii rozrodu przypomina bociana białego. Pisklęta w puchu są zupełnie białe Gnieździ się w Hiszpanii, a dalej dopiero w Europie wschodniej i w szerokiej strefie ciągnącej się przez umiarkowane rejony Azji aż do wybrzeży Oceanu Spokojnego. Znane są również miejsca gniazdowa­nia w Afryce.Do dużych bocianów należy żabiru afrykański osiąga­jący wysokość do 166 cm. Zwraca on uwagę swoim potężnym czerwonym dziobem z czarną przepaską i żółtą płytką na wyrostku czołowym dzioba. Czarne nogi mają czerwone stawy. Głowa, szyja, ogon i skrzydła są czarne, a pozostałe upierzenie białe. Gnieździ się w tropikalnej Afryce, zwykle w bezpośrednim sąsiedztwie wody, budując na drzewach duże gniazda. Ulubionym jego przysma­kiem jest szarańcza.Największym bocianem Nowego Świata jest żabiru argentyński zamieszku­jący pierwotne lasy Ameryki Południowej i Środko­wej od Argentyny do Meksyku. Ma on 140-150 cm wzrostu. Jego dziób jest ogromny, nieco zakrzy­wiony ku górze. Upierzenie jest białe, ale głowa i szyja łyse, a barwa nagiej skóry - czarna, z wy­jątkiem różowego pierścienia w dolnej części szyi. Żyje w pobliżu jezior i bagien, gdzie na płytkich miejscach poszukuje pokarmu. Przypomina nieco marabuta, jednakże nie je padliny. Swe olbrzymie gniazdo buduje na wysokich drzewach. Usuwaniem padliny w Afryce i południowej Azji zajmują się obok sępów także liczne marabuty, odznaczające się łysą głową i kryzą na szyi. Naj­większy wśród nich jest marabut indyjski występujący od Indii środko­wych aż do wyspy Borneo. Ma on, wierzch ciała ubarwiony metalicznie zielono i wielki dziób (o dłu­gości 55 cm), nieco zakrzywiony ku dołowi. Roz­piętość jego skrzydeł osiąga 3 m i więcej.Gdy lew zabije jakieś zwierzę, wówczas obok sza­kala i sępów pojawia się zaraz w pobliżu marabut afrykański wysoki, zdumiewająco flegmatyczny ptak, który jednak w razie niebezpieczeństwa lub konieczności schwy­tania przy pomocy potężnego dzioba ruchliwej ofiary potrafi być bardzo szybki. Przy „oprawianiu" padliny wsadza on głęboko do jamy ciała padłego zwierzęcia swą nagą. mającą kolor mięsa, czarno nakrapianą głowę. Poniżej jego gardzieli kołysze się nadymany, ostro zakończony worek, który nie jest jednak przeznaczony do przechowywania po­karmu, lecz stanowi poduszkę powietrzną, na któ­rej w czasie snu ptak opiera dziób.Ten sam zasięg co marabut indyjski ma adiutant którego charaktery­stycznymi cechami są płytki rogowe na głowie i szczecinowate pióra na tyle głowy. Wierzch upierzenia jest czarny, wielkie lotki skrzydeł nie mają białego obrzeżenia. Długość jego ciała wynosi około 1 m.Oławigad indyjski ma wierzch głowy, policzki i gardło nagie, o barwie od śmietankowej do żółtopomarańczowej. Skrzydła, przepaska na piersiach i ogon są czarne, pokrywy skrzydeł wykazują lśniąco białe obrzeżenie, reszta upierzenia ma kolor biały. Ptak ten ma około 1 m wysokości, a żyje w Indiach, południowozachodnich Chinach i północnej Malajzji.W Afryce i na Madagaskarze żyje bliski krewniak poprzedniego dławigad afrykański który na przodzie głowy ma charakterystycz­ne, nagie czerwone plamy. Jego białe pióra po­łyskują czerwonawo. Lotki i ogon są czarne. Gnieź­dzi się w niewielkich koloniach na skałach i drze­wach. Żywi się drobnymi zwierzętami, które chwyta w płytkiej wodzie lub na bagnistych łąkach. Do rodziny bocianów należą też dwa gatunki o swoiście nieszczelnych dziobach. Indyjski kle-szczak siwy (Anastomus oscitans) w przeci­wieństwie do brunatnego afrykańskiego gatunku jest biały i ma czarne lotki i ogon. Spłaszczony bocznie dziób jest tak zbudowany, że stykają się tylko końce obu połówek, podczas gdy w środku dzioba pozostaje szeroka szpara. Koniec górnej szczęki jest karbowany. Ta swoista budowa dzioba pozwala kleszczakowi na otwieranie małży, stanowiących jego ulubiony pokarm. Zjada on jednak również ryby, żaby, owady i pierścienice. Jego ojczyzną są Indie i południowe Chiny. Gnieździ się w koloniach na krzewach i drzewach.