A A A

Gęś sinoskrzydła

żyje tylko w wysokich górach Etiopii, powyżej 2500 m n. p. m. Przedstawiciele obu płci mają upierzenie brązowo-szare, delikatnie, jasno na-krapiane. W oczy rzucają się przede wszystkim szaronie-bieskie górne pokrywy skrzy­deł. Trybem życia gatunek ten przypomina omówione poprzednio gatunki połud­niowoamerykańskie.Gęś egipska zamieszku­je nie tylko dorzecze Nilu, lecz cały kontynent afrykań­ski z wyjątkiem Sahary. Za­równo samce, jak i samice mają dość długie nogi. Jej pióra są jasne, żółtobrązowe, z delikatnym czarnym rysun­kiem. Skrzydła są ubarwione zielono-czarno-brązowo, a górne pokrywy ogona - biało. Zewnętrznie trudno jest od­różnić nieco mniejszą samicę od większego samca. Gniazda zakładają na krzewach i drze­wach, ale często także bez­pośrednio na ziemi. Ojczyzną kazarki szarogło-wej nieco większej od naszej krzy­żówki, jest najbardziej na po­łudnie wysunięty cypel Afry­ki. Upierzenie samca jest rdzawe, głowa szara. Górne pokrywy skrzydeł są białe, a pióra lustra - zielone. Sa­mica jest podobnie ubarwio­na, ma jednak białą twarz i biały podbródek. Kazarka szarogłowa żyje na bagnach i nad rzekami. Gnieździ się w norach ziemnych. Kazarka ruda jest po­dobna do kazarki szarogłowej pod względem wiel­kości i ubarwienia, ale jej głowa jest nie szara, lecz jasnoruda, a oprócz tego szyja samca jest ozdobiona wąską czarną przepaską. W Europie gatunek ten gnieździ się jedynie w południowej Hiszpanii i na wschodnim wybrzeżu Półwyspu Bałkańskiego. Na południe jej zasięg obejmuje Afrykę północną, a na wschód - dorzecze Amuru i stepy azjatyckie. Gniazdo zakłada w opuszczonych norach ssaków, albo we własnych norach wygrzebanych w gli­niastych zboczach. Zimuje w Indiach, południo­wych Chinach, na Półwyspie Arabskim, w Egipcie i Afryce północno-zachodniej, a w czasie przelotów zalatuje niekiedy do Europy środkowej. W przeciwieństwie do ohara kazarka bramińska nie ma garbka na dziobie. Dzięki białej głowie i wąskiej przepasce na piersi łatwo ją odróżnić od innych kaczek. Dwa jej pod-gatunki żyją na wyspach Morza Moluckiego, na Nowej Gwinei i w północno-zachodniej Australii. Ohar należy do naj­barwniejszych gatunków. Samiec w stroju godo­wym ma głowę, szyję, barki, końce skrzydeł -czarne, pokrywy skrzydeł, grzbiet i spód ciała -białe, lustro zielonobrązowe. U nasady karmino­wego dzioba znajduje się wyraźny garbek. Nogi mają kolor surowego mięsa. Samica ubarwiona jest podobnie, nie ma natomiast garbka na dziobie. Ohar, który lubi wody słonawe, żyje głównie na wybrzeżach. Gnieździ się w Hiszpanii, Anglii i Skandynawii, całej umiarkowanej strefie Eurazji aż do Mandżurii, a zimuje w Afryce północnej lub południowej Azji. Gniazda zakłada w norach ziem­nych, które albo sam wygrzebuje, albo wyszukuje opuszczone przez lisy lub świstaki, a także w roz­padlinach w gliniastych brzegach. W okresie pierze­nia ohary z wybrzeży zachodnioeuropejskich zbie­rają się wszystkie razem na małej, płaskiej wysepce u ujścia Wezery.Blisko spokrewniona z poprzednimi jest kosko-roba której kantar jest opierzony, co odróżnia ją od łabędzi. Jej upierzenie jest śnieżnobiałe, jedynie końce skrzydeł są czarne, a nogi i dziób - czerwone. Ojczyzną tego ptaka są laguny i gęsto zarośnięte brzegi wód Argentyny, Chile i Wysp Falklandzkich. Jego długość wynosi 90 cm. Kapodziób ]różni się od innych gęsi i kaczek krótkim, tępym dzio­bem, przypominającym raczej dziób kuraków. Woskówka na górnej części dzioba jest zielona i sięga prawie do jego końca Ptak ten waży 3,5 kg i ma 75 cm długości. Upierzenie jest bardzo skromne. Piękny kolor popielaty tylko na pokry­wach skrzydeł jest ożywiony ciemnymi plamami. Ojczyzną tego gatunku są wyspy położone w po­bliżu południowych wybrzeży Australii. Interesu­jące jest, że gnieździ się on w porze chłodnej -w lipcu I sierpniu. Nie lubi wody, a w porze pierze­nia się nie traci zdolności lotu. Być może, jest to reakcja na wyraźny lęk przed wodą. Rodzaj Chloephaga obejmuje ptaki mniejszych rozmiarów zamieszkujące Amerykę Po­łudniową. Wszystkie one wo­lą ląd od wody i na nim szukają pokarmu, składające­go się z zielonych części roślin i nasion, przebywając często daleko od wody na łąkach i pastwiskach. Pierzą się dwa razy w roku. Samce różnią się od samic odmiennym za­chowaniem się, a w niektó­rych przypadkach i ubarwie­niem. U magelanki kordylier-skiejprzedstawiciele obu płci są jednakowo ubarwieni biało, z czarnymi ogonami i skrzydłami, a mniejsze gór­ne porywy skrzydeł są ozdo­bione czarnymi plamami. Gnieżdżą się w górach Peru, w północnej części Chile i Argentyny, często w bez­pośrednim sąsiedztwie pól śniegu. W jesieni schodzą niżej.Magelanka siwogłowa ma głowę i szyję szarą, piersi i tylną stronę szyi rdzawe, a grzbiet szarobrą-zowy. Biały spód ciała ozdo­biony jest po bokach szarymi paskami. Swoiste jest ubar­wienie nóg, które widziane od przodu są czarne, a od tyłu - żółte. Ptaki te gnieżdżą się w Chile i Argentynie oraz na Wyspach Falklandzkich. Żerują u stóp Andów, gdzie pojawiają się bardzo licznie na wszelkich terenach tra­wiastych, a zwłaszcza na past­wiskach. magelanki małej samiec różni sięvubarwieniem od samicy Jest on z wierzchu szary, pod spodem biały, w całości lub częściowo czarno prążkowa­ny. Samica jest brązowa, a pod spodem poprzecznie pręgo-wana. Zamieszkuje środo­wiska trawiaste południowej części Chile i Argentyny, a w jesieni przenosi się w cieplejsze okolice na pół­nocy. Miejscami gnieździ się w tak wielkich stadach, że stanowi poważną konkuren­cję pokarmową dla owiec. Przeciw ich nadmiernemu rozmnożeniu właściciele zie­mi prowadzą walkę