A A A

Rakojad

Znaczne podobieństwo do ślepowrona wykazuje rakojad ptak o długości około 50 cm, aktywny o zmroku. Jest to jedyny przedstawiciel rodziny rakojadów Jego grzbiet, ogon i skrzydła są jasnoszare, szyja — biała, a spód ciała brązowy. Najbardziej zwraca uwagę jego potężny dziób mający 7,5 cm długości i 5 cm szerokości oraz szeroki, czarny czub z piór na ciemieniu. Jego ogromne oczy świadczą o przystosowaniu do życia w mroku. Żyje pojedynczo nad rzekami od pół­nocno-wschodniego Meksyku do południowej Bra­zylii. Żywi się rybami, krabami, gryzoniami i roz­maitym innym pokarmem zwierzęcym. W okresie godowym odzywa się grubym, ochrypłym głosem, kłapiąc przy tym swym szerokim dziobem. Gnieździ się albo sam, albo w koloniach innych ptaków czaplowatych. Samica znosi 2-4 białe, brązowo na-krapiane jaja. Do rodziny butodziobów należy również tylko jeden gatunek - butodziób Ptak ten ma ponad 1 m wzrostu, długie nogi, stosunkowo krótką szyję, dużą głowę i niezwykle szeroki, potężny dziób w kształcie chodaka, długości 20 cm. Trudno jest wyjaśnić, dla­czego ma dziób właśnie tak zbudowany, gdyż inne ptaki odżywiające się takim samym pokarmem jak butodziób mają dzioby o normalnym kształcie i roz­miarach Możemy więc jedynie przypuszczać, że dziób ten oddaje usługi przy zdobywaniu ulubio­nego pokarmu - ryb dwudysznych. które butodziób wygrzebuje w szlamie. Oprócz ryb butodziób chwyta również żaby i żółwie, młode krokodyle i małe ssaki. Popielato ubarwiony ptak żyje w roz­ległych trzcinowiskach Białego Nilu oraz nad nie­którymi innymi rzekami o bujnej roślinności w środkowej części Afryki wschodnie]. Gniazdo buduje z gałęzi i łodyg między roślinami wodnymi na ziemi. W gnieździe samica składa 2 białe jaja. Niegdyś butodziób uważany był za bardzo tajemni­czego ptaka i w celu jego poznania wyruszały całe ekspedycje przyrodników. Obecnie spotkać go można w licznych ogrodach zoologicznych. Jedynego przedstawiciela rodziny warug - warugę porówjiać można do ibisa lub skulonej czapli , Ma ona około 50 cm długości i jest całkowicie brązowa. Od swych krewniaków - czapli i bocianów - różni się dzio­bem, wysokim u podstawy i spłaszczonym po bo­kach, jak również szerokim, obfitym, skierowanym ku tyiowi czubem. W locie jej szyja jest tylko lekko zgięta. Zwraca na siebie uwagę nie wrzaskiem, syczeniem lub klekotem, lecz dźwięcznym . W znacznej liczbie żyje na lesistych brzegach rzek całej Afryki, na Madagaskarze i Półwyspie Arabskim, zawsze w pobliżu wody, trzymając się parami lub w niewielkich stadkach. Godny uwagi jest sposób budowy gniazda warugi. Jest ono okrągłe, zamknięte od góry, o średnicy 1,5-2 m. Para trudzi się jego budową przez kilka miesięcy. Umieszczone jest ono przeważnie w zaroślach lub na niskich drzewach, a jako materiał budowlany służą nie tylko gałęzie, sitowie i trawy, lecz także kości i odpadki skóry. Umieszczony z boku otwór wejściowy prowadzi do komory, w której prze­ważnie znajduje się 4-6 jaj. Dorosły ptak nie wpełza do gniazda, lecz wlatuje do niego z przyciśniętymi do tułowia skrzydłami.