A A A

Rodzina ostrygojadów

na­leży 6 gatunków zamieszkujących wybrzeża morskie wszystkich kontynentów, z wyjątkiem mórz polar­nych. Ulubionym pożywieniem ostrygojada srokatego mierzącego 43 cm długości, są miękkie części mięczaków. Wy­dobywa on je ze skorup dużym, czerwonym dzio­bem, którego piłkowana końcowa część znakomicie służy do otwierania muszli. Ubarwienie krępego ciała jest czarne lub biało-czarne, a nogi czerwone. Gniazdo ostrygojad zakłada na otwartym brzegu między kamieniami i ubogą roślinnością . Stwierdzono, że ptaki te dożywają 34 lat. Liczną w gatunki rodzinę stanowią siewkowate (Chara-driidae). Należy do niej czajka o długości ciała 30 cm i ciężarze 200 g, pospo­licie gnieżdżąca się w Europie i Azji. Wierzch jej ciała połyskuje metalicznie, boki szyi są białe a brzuch i ogon zakończone czarną przepaską. Głowa ozdobiona jest wysokim czubkiem. Mniej kontrastowo ubarwione jest upierzenie zimowe i młodych ptaków Wiosną, po powrocie z zimowisk, samce zajmują rewiry lęgowe i przy­wabiają samice charakterystycznym tańcem w locie któremu towarzyszą dźwięczne okrzyki. Oliwkowo ubarwione, ciemno nakrapiane jaja są dobrze ukryte w nieskomplikowanym gnieździe w trawie Również pisklęta mają dobre ubar­wienie maskujące Teru-teru należy do grupy czajek szponiastych, które na przegubie skrzydła mają rogowy szpon. Niemal u połowy gatunków czajek występuje ten wyrostek - tępy lub ostry. Żałosny głos teru-teru daje się często słyszeć w pobliżu osiedli ludzkich. Jej ojczyzna rozciąga się od Kolumbii do północnej Argentyny. Wierzch ciała jest szarobrązowy, czarne ciemię i czoło są biało obrzeżone. Pierś jest czarna, a spód ciała czystobiały. Czajka malabarska (Sarciophorus malabaricus) nie ma szpona na skrzydle, natomiast dziób po obu stronach jest ozdobiony żółtymi płatkami. Występuje od podnóży Himalajów przez Indie po Cejlon. Upierzenie ma barwę kawy z mlekiem, czarny wierzch głowy ma białą otoczkę, oddziela­jącą go od reszty głowy. Spód ciała jest biały. Gniazda zakłada w suchych, otwartych środo­wiskach. Samica składa 4 jaja w zagłębieniu ziemi.Na kamienistych lub piaszczystych brzegach rzek i jezior, między naniesionym rumowiskiem znajdu­jemy gniazda małej, o długości 15 cm, sieweczki rzecznej (Choradrius dubius) Małe, szarobrązowo plamiste jaja, których jest przeważ­nie 4, są niemal nie do odróżnienia od kamieni. Brązowawe upierzenie jest ożywione białym czo­łem, spodem ciała i prążkiem nad okiem oraz także białą opaską na szyi. Na stosunkowo długich nogach o żółtych stopach biega ona szybkimi, drobnymi kroczkami, zatrzymuje się nagle, kiwa kilka razy główką i znowu biegnie dalej.Sieweczka obrożna większa o 3 cm, różni się od poprzedniego gatunku białą przepaską na górnej powierzchni skrzydła, szerszymi czarnymi przepaskami na podgardlu i czole, pomarańczowożółtą nasadą dzioba i bra­kiem jasnej otoczki oka. Najliczniej występuje na wybrzeżach morskich, ale gnieździ się także na brzegach wód słodkich Europy, północnej Azji i Północnej Ameryki. Gniazdo jej, w postaci płyt­kiego zagłębienia, wyłożone jest muszlami lub kamyczkami [493].Gęsto usiany złotożółtymi plamkami grzbiet siewki złotej (Charadrius apricarius) jest powodem jej nazwy gatunkowej. Długość jej ciała wynosi 28 cm. Czarny spód ciała jest oddzielony od grzbietu sze­roką białą pręgą. Gnieździ się najchętniej na bag­nach i torfowiskach Europy północnej i Azji pół­nocnej aż po Taj my r. Długi, sierpowato zakrzywiony dziób cechuje ku­liki (Numenius). Osiem gatunków tych wysoko-nogich, stosunkowo dużych ptaków występuje w Europie, Azji i Ameryce Północnej.U przedstawicieli rodziny Sco/opoc/doe dziób jest z re­guły dłuższy od głowy Tylny palec, którego brak było u większości przedstawicieli siewkowatych, niemal u wszy­stkich przedstawicieli tej ro­dziny jest dobrze wykształ­cony. Długonogi i długodzioby rycyk występujący u nas na torfowiskach i wilgotnych łąkach, na 41 cm długości. Jest rdzawobrązowy, kuper i ogon ma białe, na końcu ogona znajduje się ciemna przepaska. Obecność gniazda zdradza jęczącym gło­sem. Upierzenie zimowe jest z wierzchu szarobrązowe, od spodu białawe. Jego ojczyzną jest wąska strefa od Anglii do Kamczatki. Jego mniejszy krewniak, szlamnik rdzawy żyje na skrajnej północy Europy i Azji. Jego cechy charakte­rystyczne to nieco zagięty ku górze dziób i wyraźnie prążkowany ogon. Ubarwie­nie szaty godowej na szyi. głowie i brzuchu ma piękny odcień rudobrązowy. nato­miast poza okresem rozrodu upierzenie jest szare. Brodziec krwawodzioby jest nieco większy od kosa. Ma długie, jaskrawo-czerwone nogi i czerwonawy dziób z czarnym szpicem. Upierzenie jego jest szarobrązowe, gęsto ciemno prążkowane, a ogon w poprzeczne paski Gnieździ się w niemal całej Europie i umiarkowanej strefie Azji. W locie można go rozpoznać po białym tylnym brzegu skrzydeł. Tej cechy brak jest wię­kszemu, bardziej północnemu brodźcowi śnia­demu który ma równieżczerwone nogi, ale w stroju godowym jest czarny jak sadza. Jego ojczyzną jest Laponia i północna Azja. Pożywienia szuka w przybrzeżnym szlamie lub na piaszczystych plażach Tej samej wielkości, zielonobiały, bardzo towarzyski kwokacz jest łatwy do rozpoznania po zielonych nogach i lekko za­giętym dziobie. Jego zasięg gniazdowy rozciąga się od Szkocji po Kamczatkę. Zimę spędza w Afryce południowej, Azji południowej i Australii. Nieco silniejszej budowy, ale równie długonogi i długo-dzioby jak biegusy, jest ba­talion którego ubarwienie jest tak zmienne, że nie moż­na znaleźć dwóch identycz­nych ptaków. Samica jest mniejsza i ma znacznie skro­mniejszą szatę od samca, który w okresie lęgowym jest najrozmaiciej ubarwiony. Długie piórka na uszach, pióra szyi wydłużone w po­staci kołnierza i poma­rańczowe brodawki na twa­rzy są ozdobą samca osiąga­jącego długość 31 cm. Naj­rozmaitsze kombinacje barw - białej, żółtobrązowej, ma­towej lub lśniącej mogą wy­stępować na ozdobnych pió­rach szyi i głowy, ale również na grzbiecie i piersiach. Sa­mica jest z wierzchu czarno-szara, z brązowawym obrze­żeniem piór od spodu żółtawobiała z ciemnym wzo- rem na podgardlu. Podobnie ubarwione są samce poza okresem godowym. W czasie toków, w celu przywabienia samic, samce pozorują walki - stroszą pióra ozdobne na głowie i szyi, poziomo od­stawiają skrzydła i rozpoście­rają ogon. Zamieszkują prze­de wszystkim torfowiska wy­sokie i niskie oraz mokre łąki. Ich tereny lęgowe leżą głównie w północnej Europie i Azji.Większe i barwniejsze od samców, jak również bardziej aktywne w czasie toków są samice z rodzi­ny płatkonogów obejmującej tylko 3 gatunki. Wysiadywanie jaj i opieka nad młodymi należą do samca. W przeciwieństwie do innych przedstawicieli rzędu, płatkonogi są dobry­mi pływakami, a ich przednie palce opatrzone są płatkami pływnymi. Tylny palec jest bardzo krótki. Płatkonogi są niewielkich rozmiarów, żyją w sta­dach, odznaczają się bardzo długim dziobem i szyją. Gnieżdżą się na otwartych bagiennych równinach z niewielkimi zbiornikami wodnymi na północy Starego i Nowego Świata. Żywią się owadami i ich larwami. Strój godowy samicy płatkonoga szydłodziobe- go odznacza się ciemno­szarym grzbietem z żółtawobiałym rysunkiem, bia­łym gardłem i brzuchem oraz rudą szyją. Samiec ubarwiony jest skromniej. W upierzeniu zimowym przeważa barwa szara i biała. Zasięg tego gatunku obejmuje obszar od Irlandii, przez Skandynawię, północną część Azji po Amerykę Północną. Samica wprawdzie buduje gniazdo dla młodych i składa do niego jaja, ale na tym kończą się jej obowiązki rodzicielskie.