A A A

Ślepowron

Do najbardziej okazałych ptaków czaplowatych na­leży ślepowron mierzący ponad 60 cm, W okresie lęgowym zdu­miewa on swoim ubarwieniem. Zarówno samce, jak i samice są na grzbiecie czarne, pod spodem białe, a ich lotki i ogon - popielate. Nogi o bardzo długich palcach są siarkowożółte lub różowe, a dziób czarny. Z ciemienia dorosłego ptaka wy­rastają trzy długie, wąskie pióra, które opadają na grzbiet. Młode ptaki są w pierwszym roku życia brązowawe, z jasnymi plamami . Na łowy śle-powrony wyruszają o zmroku i o świcie, nie są więc właściwymi ptakami nocnymi. W czasie wy­chowywania młodych rodzice szukają pokarmu także w dzień. Gnieżdżą się najchętniej w wielkich koloniach, razem z innymi gatunkami czapli. W gnieździe zbudowanym z gałęzi samica składa 2-4 jaja z których po 21 dniach wykluwają się pisklęta pokryte puchem . Podobnie jak u wię­kszości czaplowatych, pisklęta wykluwają się co jeden lub dwa dni. a więc w takich odstępach.w jakich składane były jaja. gdyż samica po zniesieniu pierwszego jaja zaczyna od razu wysiadywanie. Pisklęta karmione są początkowo bre-jowatą masą z wola dorosłych ptaków, a później rybami i żabami, które są podstawo­wym pokarmem także do­rosłych osobników. Ślepo-wron zamieszkuje niemal całą Amerykę, Afrykę, po­łudniową i środkową Europę oraz Azję. Osobniki gnież­dżące się w Europie odlatują na zimę do Afryki środkowej. Spokrewniony z poprzednim gatunkiem ślepowron zoł-togłowy o charakterystycz­nym czarno-białym rysunku na głowie i jednostajnym, ciemnym ubarwieniu, zamie­szkuje obszar rozciągający się od Stanów Zjednoczo­nych do Peru i Brazylii. Jest to ptak nieco większy od naszego ślepowrona.ma ochronną barwę upierzenia, a więc bardzo trudno go dostrzec na gnieździe zbudowanym wśród trzcin Znacznie łatwiej jest usłyszeć wiosną dobiegający z gęstwiny trzcin jego donośny głos, który przypomina raczej ryczenie niż głos ptasi. Bąk osiąga wielkość kury domowej i mierzy około 70 cm. Normalnie ma on postawę zgarbioną, ale w przypadku zagrażającego niebezpieczeństwa wyprostowuje się i wyciąga głowę do góry. W tej wyciągniętej pozycji, z dzio­bem skierowanym w niebo, trwa on przez długi czas i wówczas trudno go zauważyć, gdyż ma rudą.ciemno prążkowaną szatę, zlewającą się z barwą łodyg zeszłorocznych trzcin Podobnie jak inne gatunki czapli, w razie spłoszenia otwiera szeroko dziób, a mianowicie dolną jego połowę z workiem gardzielowym, i w panice wyrzuca z wola swą zdobycz na zewnątrz . Poluje w zasadzie tylko pod osłoną gęstych trzcin, które opuszcza jedynie wówczas, gdy odlatuje na południe. Żyje w Europie i w umiarkowanej strefie Azji, jak również w Afryce północno-zachodniej i południowej. Wiosną bąki powracają do nas z ciepłych krajów.Różnice w ubarwieniu samca i samicy bączka widoczne są wyraźnie na ilustracji , na której samica przygotowuje się do zmienienia samca wysiadującego jaja. Bączek jest małym ptakiem, jego długość nie przekracza 36 cm. Występuje jeszcze dość licznie nad wodami o brzegach porośniętych roślinnością wodną, wśród której zakłada gniazdo. W okolicy gniazda daje się słyszeć jego jednostajny głos, powtarzający sylabę ,,ru". Zobaczyć go można jedynie wówczas, gdy pojedyncze ptaki przelatują nad wodą udając się na łowy. W locie odcinają się jasne pokrywy skrzy­deł od ciemnego tła skrzydeł i grzbietu samca. Grzbiet samicy jest brązowy. Bączek gnieździ się w czerwcu i lipcu i składa wówczas 5-6 białych jaj. 0 wychowanie potomstwa troszczą się oboje ro­dzice. Pisklęta już po kilku dniach wykazują zdu­miewające zdolności silnego przyczepiania się za pomocą swych długich, cienkich palców do łodyg trzciny , tak że już w wieku 7-12 dni opuszczają one codziennie gniazdo na pewien czas. Bączek gnieździ się w umiarkowanej strefie Europy i Azji - po Turkiestan i północno-zachodnie Indie, jak również w Afryce i na Nowej Zelandii. W sierpniu 1 wrześniu udaje się w drogę do Afryki, skąd wraca w kwietniu i na początku maja na swe środkowo­europejskie miejsca gnieżdżenia się. Przylot bączka jest przeważnie zupełnie niedostrzegalny.